مردی از جنس آسمان

جنگ تمام شده بود...

همه آن روز ها مي گفتند: شهداي بعد از قطعنامه تفاوتي با شهداي قبل از قطعنامه داشتند. آنان با امام جام زهر نوشيدند و رفتند. گريستند و رفتند. سوختند و رفتند...

18 تير 78 که يادتان هست. چگونه به او فشار آوردند و  صبر رهبری را طاق کرده که کسی را نیافت با او درد دل خود را بیان کند و از اندوه خود بکاهد گویی زمینیان نبودند و با مرد آسمانی نجوا نمود  و شهادت را افتخار خود دانست و از آن روز چفيه را به ياد شهدا و رزمندگان از خود جدا نکرد

سالها در پی هم گذشت تا اینکه خرداد 88 آمد. عده‏اي که در انتخابات ناکام ماندند  به جای اینکه  پیروزی ملت را بر دشمن جشن بگیرند شروع به ايجاد تفرقه و درگيري و اغتشاش نمودند و ساز جدایی مردم بر دولت را نواختند و و با دروغ پراکنی مراسم عزای ندا آقا سلطانی را برگزار کردند . نه!! به دور دست ها ناندیشید و نظاره نکنید همان‏هايي که روزي خود را يار امام مي‏دانستند خون به دل رهبري انداختند. دوباره رهبري را مجبور نمودند فقط با مولايش به درد دل بنشيند .

و امروز در 16 آذر با پاره کردن عکس امام روح الله نشان دادند مشکل‏شان احمدي‏نژاد نيست. مشکلشان انقلاب و اسلام و رهبري ست.

تو که خود را رزمنده مي‏داني و حافظ خون شهدا؛ اين حرکات را نمي‏بيني که همچنان پيرو اين جماعت هستي؟! مگر نه این است که سکوت هم رضاست

روزها و سال ها بود  به عاشورا که مینگریستیم  ناخداگاه اشک از وجودمان سرازیر می شد و مظلومیت خاندان رسول خدا در ذهنمان تداعی می شد و دلمان ناله یاری به  هل من ناصر ینصرنی را فریاد میزد

هر چند عکس امام را پاره کردند و سال ۷۸ درخواست نوشیدن جام زهر را به رهبری دادند اما مبادا مانند کوفیان و یاران غافل مانده عاشورا نظاره گر خون امام مان باشیم 

ننشینید که وقت تنگ است